Od sierpnia 1937 do października 1938 był pomocnikiem szefa sztabu 13 pułku kawalerii w Berdyczowie, potem szefem sztabu 158 pułku kawalerii 3 Dywizji Kawalerii, od sierpnia do października 1939 dowódcą 49 zapasowego pułku kawalerii Kijowskiego Specjalnego Okręgu Wojskowego w Żytomierzu, następnie dowódcą 120 samodzielnego batalionu zwiadowczego 135 Dywizji Piechoty w Białej Cerkwi. W 1940 został członkiem WKP(b).
Od czerwca 1941 uczestniczył w wojnie z Niemcami, walczył w składzie 5 Armii Frontu Południowo-Zachodniego, w listopadzie 1941 objął funkcję szefa sztabu 98 Dywizji Kawalerii Środkowoazjatyckiego Okręgu Wojskowego w Czardżou (obecnie Türkmenabat), pod koniec 1941 krótko pełnił obowiązki dowódcy tej dywizji. W marcu 1942 został zastępcą dowódcy 81 Dywizji Kawalerii, z którą we wrześniu 1942 został wysłany na Front Stalingradzki i w grudniu 1942 brał z nią udział w bitwie pod Stalingradem, następnie w operacji kotielnikowskiej i rostowskiej. Od maja 1943 do czerwca 1944 studiował w Akademii Wojskowej im. Frunzego, w październiku 1944 skończył kursy sztabowe przy tej akademii i został szefem sztabu, a w kwietniu 1945 dowódcą 23 Brygady 7 Gwardyjskiego Korpusu Pancernego 3 Gwardyjskiej Armii Pancernej 1 Frontu Ukraińskiego w stopniu podpułkownika.