Brał udział w operacji wiślańsko-odrzańskiej i dolnośląskiej, następnie w operacji berlińskiej. W lipcu 1945 objął dowództwo 23 pułku w 7 Gwardyjskiej Armii Pancernej Grupy Wojsk Radzieckich w Niemczech, od kwietnia 1948 do listopada 1949 był zastępcą dowódcy 6 gwardyjskiego kadrowego pułku zmechanizowanego, od listopada 1949 do lipca 1950 zastępcą dowódcy 6 Gwardyjskiej Dywizji Zmechanizowanej w Grupie Wojsk Radzieckich w Niemczech, następnie zastępcą dowódcy 2 Gwardyjskiej Dywizji Pancernej Leningradzkiego Okręgu Wojskowego. W 1951 ukończył kursy akademickie doskonalenia kadry dowódczej przy Akademii Wojsk Pancernych i Zmechanizowanych im. Stalina, od października 1953 do marca 1955 dowodził 72 Gwardyjską Dywizją Zmechanizowaną Zabajkalskiego Okręgu Wojskowego, 31 maja 1954 otrzymał stopień generała majora, w marcu 1955 został zwolniony do rezerwy. Od 1960 do 1965 był dyrektorem sowchozu w rejonie fastowskim w obwodzie kijowskim, w 1965 przeszedł na emeryturę.
Odznaczenia Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego (31 maja 1945) Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru (czterokrotnie) I medale.
Przypisy