i wymienia: Mateusza syna Dobiesława, Marka i Wawrzyńca synów Jakuba, Andrzeja syna Stanisława oraz Mikołaja syna Jana — piszących się "de Wiszowate". Dnia 14 maja 1569 r. w grodzie bielskim szlachta ziemi bielskiej — wcześniej należącej do Wielkiego Księstwa Litewskiego, a w marcu inkorporowanej do Korony — składa Koronie przysięgę, co było istotnym elementem burzliwych wydarzeń, które doprowadziły do zawarcia Unii LubelskiejArchiwum państwowe w Wilnie. Księga sądowa bielska z r. 1569, t. 9002, s. 353 - 380..
Nazwisko Słowo „wisz” w językach starosłowiańskich oznaczało „sitowie". Teren podmokły, zarośnięty sitowiem do dzisiaj określa się na Mazowszu jako „wiszowaty". Takie może być źródło nazwy rodowych wsi — Wiszowate, czyli "miejsce zarośnięte sitowiem”. Przymiotnikiem „wiszowaty” określano także grube, podobne do zarośli i sitowia siano. Stąd powiedzenie „wiszowate siano”. Przymiotnika „wiszowaty, -ate” używano też w pokrewnych znaczeniach, np. określenie wąsów jako „wiszowate” oznaczało, że są to grube, zwisające wąsiska. Wyraz „zwisać” również pochodzi od wyrazu „wisz”. Nazwisko Wiszowaty może więc być zarówno odprzymiotnikowe jak i odmiejscowe. Używany przez niektórych Wiszowatych dodatek "de Szumki" nawiązuje do dóbr, jakie w posagu wniosła Abrahamowi Wiszowatemu żona Marianna Szumkowska.