Nowożytne osadnictwo miejscowości sięga XIII w., kiedy wieś stała się rodową siedzibą Pongraczów – szeroko później rozgałęzionej i wiele znaczącej liptowskiej rodziny szlacheckiej, do której należał i sam Liptowski Mikułasz. Nazwana została na cześć Andrzeja (słow. Ondreja), który wraz ze swoim bratem Janem zbudował tu w 1419 r. pierwszy kościół. Była to osada drobnej szlachty: w XVI wieku istniało tu aż siedem dworów szlacheckich i jedynie dwadzieścia domów bezrolnych chałupników. Mieszkańcy byli głównie dniówkowymi robotnikami rolnymi, woźnicami, w XIX w. pracownikami powstających w Liptowskim Mikułaszu manufaktur i drobnych zakładów przemysłowych, a od 1871 r., kiedy południowym skrajem wsi przeprowadzono Kolej Koszycko-Bogumińską także robotnikami kolejowymi. W 1960 r., wraz z Palúdzką, została włączona w granice rozrastającego się Liptowskiego Mikułasza.
Zabytki Dwór Adeodata Pongracza (słow. Kúria Adeodata Pongráca), pierwotnie renesansowy z I. poł. XVII w., później wielokrotnie przebudowany. Dwór Dionizego Pongracza (słow. Kúria Dionýza Pongráca), pierwotnie renesansowy z XVII w., przebudowany w wieku XX.
Bibliografia Chočské vrchy. Vodná nádrž Liptovská Mara. Turistická mapa 1:50 000, wyd. VKÚ Harmanec, 1997, ; Liptovský Mikuláš a okolie (zbior.), wyd. Mesto Liptovský Mikuláš v spolupráci s Informačný centrom Mesta Liptovský Mikuláš, 2008 .
Kategoria:Liptowski Mikułasz