Technika i zdobienie Ośrodek twórczy cechuje się określonymi cechami wspólnymi wykonywanych przedmiotów. Produkcja zabawek była i jest zajęciem rodzinnym. W przeszłości zaangażowane w nią były wszystkie pokolenia w zależności od swoich możliwości i umiejętności, na różnych etapach tworzenia zabawki. Zabawki produkowane w ośrodku żywiecko-suskim były zawsze zabawkami drewnianymi. Do produkcji zasadniczych elementów zabawek najczęściej wykorzystuje się drewno sosny wejmutki, które charakteryzuje się miękkością i małą zawartością żywicy. Elementy mniejsze albo ruchome wykonuje się z twardszych gatunków drewna.

Do pracy służą proste narzędzia. Część z nich wykorzystuje się nadal, m.in. nóż szewski („gnyp”), cyrkiel, którym „ryzowane” są dekoracyjne motywy geometryczne oraz drewniane imadło z siedziskiem („dziadek”). Twórcy z tego ośrodka cechowali się przywiązaniem do tradycyjnego zestawu narzędzi i technik produkcji.

Przypuszcza się, że pierwsze zabawki nie były zdobione. Z czasem, aby dodać wyrobom atrakcyjności, zabawki zaczęto zdobić poprzez malowanie i grawerowanie, a każdy twórca wypracował własną, rozpoznawalną technikę wyrobu i zdobienia.