Do czasów I wojny światowej do malowania zabawek używano tylko jednego, buraczano-fioletowego koloru farby i grawerowano je półokrągłym rylcem w motywy gwiazdy sosrębowej, kratki lub kilku linii wychodzących promieniście z jednego punktu. W okresie międzywojennym pojawiły się barwniki anilinowe w kolorze żółtym i szmaragdowym; koloru buraczkowego używano nadal do malowania koników; dla dodania połysku powlekano figurki roztworem kleju. Wraz z rozwojem zdobnictwa niektórzy twórcy zaczęli opracowywać własne wzorniki motywów do dekoracji różnych typów zabawek.
Handel W przedwojennej Polsce handel zabawkami prowadzony był przez samych rzemieślników podczas lokalnych targów i jarmarków, m.in. na krakowskich Emaus i Rękawce, gdzie chętnie sprzedawano pomalowane na czerwono koniki. W miarę rozwoju ośrodka zabawkarskiego pojawili się pośrednicy, dzięki którym produkowane na Żywiecczyźnie zabawki docierały w inne części Polski. W okresie PRL zabawkarstwo, tak jak wiele innych gałęzi twórczości ludowej, zostało objęte wsparciem państwowym, a sprzedażą tego rękodzieła zajęła się m.in. „Cepelia”. W XXI wieku zabawki ludowe znaleźć można m.in.