Pierwsza wzmianka o jego istnieniu pochodzi z 1353 roku, kiedy to służący z zajazdu otrzymał prawa miejskie i został wpisany do księgi obywateli miasta. W Braniewie Dwór Artusa był połączony z bractwem kurkowym i bractwem św. Jerzego. Dwór posiadał własne statuty wydane w 1400 roku, które spisane były w 22 punktach. Kolejne statuty Dworowi zostały nadane 21 września 1583 przez biskupa Kromera, w których biskup starał się nadać instytucji kościelny charakter.
Dwór Artusa w Braniewie był znany z bogatego asortymentu serwowanych w nim win. Wina były składowane w piwnicach dworu. Czasami win była tak duża ilość, że wynajmowano również na ten cel piwnice znajdującego się po drugiej stronie ulicy Długiej ratusza miejskiego.
Prócz wina dostępny był również bogaty wybór piwa, m.in. z Lubeki, Rostocku, Brunszwiku oraz ciemnego z Wismaru. Miejscowe piwo nosiło nazwę „Stürz den Kerl” („Powalacz chłopa”). Ponadto cały wystrój i wyposażenie dworu było bardzo bogate. Część jego padło łupem Szwedów po zdobyciu miasta w 1626 roku. lewo|mały|Zachowane fragmenty średniowiecznych piwnic pod Dworem Artusa... lewo|mały|...współcześnie niestety puste W połowie XVIII w. Dwór Artusa praktycznie przestał funkcjonować. W latach 1759–1760 dokonano rozbiórki budynku, gdyż z powodu złego stanu technicznego groził on zawaleniem.