Znajduje się w obrębie rozwojowej normy seksuologicznej (wedle Marii Beisert w normie leży zachowanie umożliwiające realizowane związanych z obecnym okresem rozwoju zadań rozwojowych, należące do zbioru zachowań charakterystycznych dla wieku, w którym znajduje się dziecko, dobrowolne, nie występujące pomiędzy osobami różniącymi się wiekiem, nie zagrażające zdrowiu, uwzględniające normy kulturowe czy społeczne).
Z uwagi na rozwojowy charakter ten rodzaj masturbacji nie wymaga żadnej interwencji medycznej. W przypadku rodziców zgłaszających się po poradę lekarską z powodu masturbacji rozwojowej zalecane jest przeprowadzenie odpowiedniej psychoedukacji oraz uspokojenie opiekunów dziecka, często reagujących na zaobserwowane zachowanie potomka w sposób lękowy, opisujących aktywność typową dla danego okresu rozwojowego w kategoriach perwersji bądź uzależnienia. Zaleca się wręcz zniechęcanie rodziców do podejmowania interwencji wobec dziecka, choć niekiedy jednak podejmuje się pewne działania. Po zidentyfikowaniu czynników wyzwalających takie zachowania ogranicza się kontakt z rzeczonymi czynnikami. Jako przykład podać można pasy w foteliku, w którym podróżuje dziecko. Pacjent musi również otrzymać informację o nieakceptowaniu takich aktywności w miejscach czy sytuacjach publicznych.