W 1891 po raz pierwszy objął stanowisko ministra wojny w gabinecie Stefana Stambołowa, uzyskując zarazem awans na podpułkownika. Jego dziełem była reforma struktury armii i dostosowanie jej do wzorca dywizyjnego, obowiązującego w innych armiach europejskich. W 1894 przeszedł w stan spoczynku. Powrócił do służby w lipcu 1897 obejmując stanowisko komendanta szkoły wojskowej w Sofii.
Ponownie stanął na czele resortu wojny w 1903, w gabinecie Stojana Danewa, uzyskując rok później awans na pierwszy stopień generalski. W 1907 został usunięty ze stanowiska i oskarżony o korupcję przy zakupie broni za granicą. Zarzuty nie zostały potwierdzone. W październiku 1908 Sawow po awansie na stopień generała porucznika przeszedł na emeryturę. Przywrócony do służby w czasie I wojny bałkańskiej objął stanowisko zastępcy dowódcy armii bułgarskiej. Mimo niepowodzeń w bitwie pod Czatałdżą Sawow objął dowództwo 4, a następnie 5 armii. Oddziały podległe Sawowowi rozpoczęły 15 czerwca 1913 II wojnę bałkańską uderzając na wojska serbskie i greckie w Macedonii. Po klęsce w bitwie w wąwozie Kresna (27-31 lipca 1913) zwolniony ze stanowiska i aż do 1920 pozostawał bez zajęcia. W 1920 mianowany ambasadorem Bułgarii we Francji, a w latach 1922-1923 kierował ambasadą w Belgii.