Językowo i stylistycznie miał być napisany w czystej fińszczyźnie w przeciwieństwie do częściowych tłumaczeń Agricoli, w których znalazła się spora liczba zapożyczeń językowych.
Biblia ta była oficjalnym przekładem Kościoła przez ponad sto lat, z uwzględnieniem poprawek wprowadzonych w roku 1685 przez biskupa Johannesa Gezeliusa, który wydał ją w zmniejszonym formacie, pozwalającym żołnierzom zabierać ją na front – stąd popularna nazwa tego wydania: Sotaraam attu (Biblia wojenna). W trakcie przygotowywania tekstu do druku poprawiono w nim jedynie dostrzeżone błędy.
Do kolejnej rewizji przekładu oficjalnego przystąpił pastor Antti Lizelius (1708–1795). Ukazała się ona w roku 1758. Pastor nie poprzestał na tej edycji i w roku 1776 wydał kolejną rewizję gruntownie poprawioną i zmodernizowaną pod względem językowym oraz z ujednoliconą pisownią. Wersja ta stała się znana jako Vanha kirkkoraam attu (Stara Biblia Kościoła). Z drobnymi poprawkami wersja ta była przedrukowywana aż do początku XX wieku. W dalszym ciągu jest używana przez laestadianian.
W latach 1856–1859 nad nowym wydaniem Biblii pracował Anders Ingman (1819–1877).