Historia Model skandynawski opiera się na „wielkim kompromisie” pomiędzy pracownikami i pracodawcami, którego inicjatorami były partie rolnicze i pracownicze w latach 30. ubiegłego wieku. Po długim okresie kryzysu gospodarczego i walki klasowej, „wielki kompromis” posłużył jako fundament nordyckiego modelu organizacji dobrobytu i rynku pracy po II wojnie światowej. Kluczowymi cechami modelu nordyckiego była scentralizowana koordynacja negocjacji płacowych między pracodawcami a organizacjami pracowniczymi, określana jako partnerstwo społeczne, a także zapewnienie pokojowego sposobu rozwiązywania konfliktu klasowego między kapitałem a pracą.
Choć często wiąże się to z zarządzaniem socjaldemokratycznym, to jednak rodzicielstwo modelu nordyckiego w rzeczywistości wynika z połączenia głównie socjaldemokratycznych i (w Finlandii i Islandii również) centrycznych i prawicowych partii politycznych oraz zaufania społecznego, które wyłoniło się z „wielkiego kompromisu” między kapitałem a pracą.