Wpływ każdego z tych czynników na każdy kraj nordycki był inny, ponieważ partie socjaldemokratyczne odgrywały większą rolę w kształtowaniu modelu nordyckiego w Szwecji i Norwegii, podczas gdy w Islandii i Finlandii znacznie większą rolę w kształtowaniu modeli społecznych swoich krajów odgrywały partie polityczne prawicowe.
W następstwie zaburzeń równowagi gospodarczej w latach 80. i kryzysów finansowych w latach 90., które doprowadziły do bardziej restrykcyjnej polityki budżetowej, najbardziej widocznej w Szwecji i na Islandii, wycofano politykę w zakresie zabezpieczenia społecznego i negocjacji płacowych. Niemniej jednak wydatki socjalne pozostały w tych krajach wysokie w porównaniu ze średnią europejską.
Norwegia Norweski „wielki kompromis” powstał w odpowiedzi na kryzys z początku lat 30. XX wieku między konfederacją związków zawodowych a Norsk Arbeidsgiverforening, uzgadniając krajowe standardy w relacjach między pracownikami a kapitałem ludzkim i tworząc podstawy społecznej harmonii przez cały okres trwania kompromisów. W okresie między latami 80. a 90. w Norwegii przeprowadzono w tym samym czasie więcej neoliberalnych reform i urynkowienia niż w Szwecji, przy czym tradycyjne fundamenty wspierania „socjaldemokratycznego kompromisu” były specyficzne dla zachodniego kapitalizmu w latach 1945-1973.