Na początku lat 80. XX wieku model szwedzki zaczął cierpieć z powodu międzynarodowej nierównowagi, spadku konkurencyjności i ucieczki kapitału. W celu restrukturyzacji szwedzkiej gospodarki pojawiły się dwa przeciwstawne biegunowo rozwiązania: pierwsze z nich to przejście do socjalizmu poprzez socjalizację własności przemysłu, a drugie to zapewnienie korzystnych warunków dla tworzenia prywatnego kapitału poprzez przyjęcie neoliberalizmu. Model szwedzki został po raz pierwszy zakwestionowany w 1976 roku przez plan Rehn–Meidner promowany przez Landsorganisationen i Sverige i związki zawodowe, który miał na celu stopniową socjalizację szwedzkich przedsiębiorstw poprzez fundusze płacowe. Plan Meidnera miał na celu kolektywizację tworzenia kapitału w dwóch pokoleniach poprzez posiadanie przez fundusze płacowe dominujących udziałów w szwedzkich korporacjach na rzecz pracowników. Propozycja ta została poparta przez Olofa Palmego i przywódców partii socjaldemokratycznej, ale nie zyskała wystarczającego poparcia po zabójstwie Palmego i została pokonana przez konserwatystów w szwedzkich wyborach parlamentarnych w 1991 roku.