Posag w wysokości 14 mln franków, który wniosła polska hrabianka, pozwolił jej mężowi wykupić zastawione dobra w Bracciano oraz nabyć nowe w Bassano, „przyczyniając się do odbudowania świetnego niegdyś rodu”Polska akcja dyplomatyczna w Watykanie, [w:] Adam Lewak (red.). Polska działalność dyplomatyczna w 1863-1864 r. Zbiór dokumentów, t. II, Warszawa 1937, s. 147.. Małżonkom przysługiwały liczne tytuły arystokratyczne (trzy książęce, w tym od nowo nabytych dzięki posagowi Branickiej dóbr, margrabiowski Roncofreddo, hrabiowski Montiano i senioralny Palo), również książąt Świętego Cesarstwa Rzymskiego i hiszpańskich grandów pierwszej klasy.
W październiku 1841 małżeństwo Odescalchich osiadło w Rzymie. Dzięki powiązaniom z austriacką, rosyjską i polską arystokracją, pozycji majątkowej oraz cechom osobistym, pełna uroku, energiczna i sprytna Zofia Odescalchi odgrywała dużą rolę w życiu towarzyskim Wiecznego Miasta. Jej salon w Palazzo Chigi-Odescalchi przy Piazza Santi Apostoli stał się w latach 40. XIX w. jednym z głównych centrów towarzyskich i intelektualnych, pełniąc tę rolę przez blisko trzy dekady.