Devotissima principessa Sofia, która „odznaczała się religijnością oraz przywiązaniem do Kościoła i papieża”, gromadziła wokół siebie także wpływowych watykańskich duchownych, takich jak kardynałowie Alessandro Franchi czy Karl August von Reisach. Salon księżnej Bracciano stanowił „ważne miejsce wymiany myśli między przedstawicielami władz kościelnych i politycznych, będąc istotnym wsparciem dla polityki papieskiej”Agnieszka Bender, Zofia Katarzyna Branicka Odescalchi zwana pierwszym „polskim papieżem”, „Roczniki Humanistyczne”, 2020, t. LXVIII, z. 4, s. 217..
Na początku lat 80. XIX wieku, choć wcześniej prowadziła energiczną i szeroką działalność oraz dużo podróżowała po Europie, z powodu nasilającego się złego stanu zdrowia ograniczyła swoją aktywność. Cierpiąc na ataki epileptyczne, doświadczała wedle słów jej męża „konwulsji, senności, letargu, paplaniny, majaczeń i tysiąca innych niepojętych objawów zrozumiałych tylko dla lekarza”Zbigniew Sudolski, W błękitnym kręgu. Opowieść o Elizie z Branickich Krasińskiej i jej środowisku, Pułtusk 2004, s. 505–507.. Zmarła 18 sierpnia w Bassano di Sutri, obecnie Bassano Romano.