Książę Koefeld nadal żywi podejrzenia, widział bowiem zawoalowaną kobietę wchodzącą do teatru. Z opresji ratuje tym razem aktora Anna, która wychodzi z ukrycia. Po wyjściu Koefelda Kean chce wypuścić Helenę, ale pokój jest pusty. Pojawia się książę Walii i oznajmia, że pomógł uciec Helenie oraz że wyjednał Keanowi u króla zmianę kary więzienia na roczne wygnanie. Kean decyduje się wyjechać za Anną do Nowego Jorku. Anna triumfuje.
Premiera Sztuka miała swą premierę 31 sierpnia 1836 roku w teatrze Varieté. Z miejsca odniosła sukces. Wszyscy i publiczność i krytycy byli zachwyceni. Dumas włożył w tę sztukę o niedawno zmarłym tragicznie, wielkim, angielskim aktorze, sporo z siebie samego i Lemaître'a. Uważał Lemaître'a za najlepszego współczesnego aktora. Dla niego napisał Napoleona i twierdził, że jako Buridan w Wieży Nesle był lepszy od Bocage'a. Nie był to człowiek łatwy. Wchodził na scenę pijany w sztok, wychodził przez budkę suflera, wkładał niespodziewanie zielone okulary, by grać Buridana. Niezwykle próżny, utrzymywał, że jego nazwisko na afiszach jest zawsze wydrukowane zbyt małymi literami. Gdy któryś z dyrektorów zapytał, gdzie ma zatem wydrukować nazwiska innych aktorów, lemaître odpowiedziałː po stronie kleju.