Rodzina Władysława Kowalskiego wywodziła się ze szlachty. Jego rodzice zostali zamordowani w 1917 r. przez bolszewików. Kowalski otrzymał wykształcenie, które, zależnie od źródeł, pozwoliło mu zostać inżynierem lub urzędnikiem.
29 listopada 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego z byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej, powołany z poboru do armii czynnej na czas wojny, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia porucznika, zaliczony do Rezerwy armii i przydzielony do dyspozycji Frontu PomorskiegoDz. Rozk. Wojsk. Nr 98 z 28 grudnia 1919, poz. 4165.. Po zakończeniu działań wojennych został zatrzymany w służbie w 48 pułku piechoty w Stanisławowie jako oficer rezerwy. W 1924 był słuchaczem sześciotygodniowego kursu metodyczno-praktycznego przy Dowództwie Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie. 23 sierpnia 1924 został przemianowany z dniem 1 lipca 1924 na oficera zawodowego w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 lipca 1919 i 7. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W tym samym roku był przydzielony do Korpusu Kadetów Nr 2 w Modlinie. W roku szkolnym 1925/26 pełnił służbę na stanowisku wykładowcy, a później wrócił do 48 pp. W 1928 dowodził 3. kompanią. 19 kwietnia 1929 w Borszczowie przyjął od porucznika Kazimierza Galińskiego obowiązki powiatowego komendanta Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego.