Prowadził w tym czasie rozmowy z oficerami bułgarskimi, którzy w latach 1886–1887 wyjechali do Rosji namawiając ich do powrotu do kraju.
Po odejściu z ministerstwa objął dowództwo 5 presławskiej dywizji piechoty, a w 1903 już w stopniu generała majora 2 trackiej dywizji piechoty. W 1907 został naczelnikiem 2 Okręgu Inspekcji Wojskowej.
W czasie I wojny bałkańskiej dowodził 2 Armią, wraz z nią zdobył twierdzę w Adrianopolu. W czasie II wojny bałkańskiej podległe mu jednostki stawiały opór całej armii greckiej. 18 lipca 1913 przeniesiony do Sztabu Głównego, a w sierpniu 1913 zakończył służbę wojskową. W czasie I wojny światowej udzielał się jako publicysta i przewodniczący Towarzystwa Oficerów Rezerwy. 6 maja 1936 otrzymał awans na stopień generała piechoty. Zmarł 10 września 1940 w Sofii.
Wspomnienia Iwanowa z okresu służby w armii bułgarskiej ukazały się drukiem w 1996 w dwóch tomach pt. Спомени 1861–1918, w opracowaniu Eleny Statełowej i Radosława Popowa.
Awanse podporucznik (Подпоручик) (1879) porucznik (Поручик) (1881) kapitan (капитан) (1885) major (Майор) (1887) podpułkownik (Подполковник) (1891) pułkownik (Полковник) (1895) generał major (Генерал-майор) (1900) generał porucznik (Генерал-лейтенант) (1912) generał piechoty (Генерал от пехотата) (1936)