Benedykt Pęczkowski, który z pistoletem w ręku zatrzymywał uciekających. Ogień ciężkich karabinów maszynowych powstrzymał pierwszy impet uderzenia przeciwnika, ale w czasie walki ogniowej zginął dowódca kompanii. Spowodowało to zawahanie w szeregach polskich i żołnierze zaczęli bezładnie wycofywać się w kierunku Nieporętu. Sowieci wzięli do niewoli kilkudziesięciu jeńców, zdobyli dwa ckm-y i bez przeszkód kontynuowali marsz do Wólki Radzymińskiej. Bezładny odwrót dwóch kompanii dowódca 28 pułku piechoty mjr Sobieszczak ocenił jako pokłosie frontalnego ataku Sowietów na Nieporęt i zaalarmował dowódcę brygady ppłk. Thommée. Ten skierował na pierwszą linię wszystkich telefonistów, gońców, zwiadowców konnych i polecił zorganizować obronę. Jednocześnie 29 pułk piechoty wydzielił ze swego składu jeden batalion do obrony Nieporętu.