W 1924 roku uczestniczył w kursie oficerów sztabowych w Rembertowie. Po jego ukończeniu został przeniesiony z Bochni do dowództwa pułku w Bielsku. Pełnił obowiązki dowódcy pułku, potem kwatermistrza i dowódcy szwadronu. Po dyslokacji Szwoleżerów z Bielska do Starogardu na Pomorzu w 1926 roku objął dowództwo szwadronu zapasowego w Toruniu i awansował na majora. W styczniu 1928 roku objął stanowisko zastępcy dowódcy 8 Pułku Strzelców Konnych w Chełmnie.

W latach 1929–1931 odbył studia w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie, w czasie których został awansowany do stopnia podpułkownika. W 1931 roku, po ukończeniu studiów, został mianowany dowódcą 14 Pułku Ułanów Jazłowieckich we Lwowie. Miał być „tym wyróżnieniem mocno zaskoczony”. W 1933 roku zorganizował uroczystości piętnastolecia istnienia 14 Pułku Ułanów. Organizował też karnawałowe bale kawaleryjskie – w 1934 roku w salach Hotelu Krakowskiego we Lwowie.

W trakcie jego stacjonowania we Lwowie niezidentyfikowana osoba oddała do okna jego mieszkania strzał z broni małokalibrowej. Sprawców nie wykryto. Podejrzenia kierowano w stronę ukraińskich nacjonalistów.

W styczniu 1936 roku objął dowództwo 20 Pułku Ułanów im. Króla Jana III Sobieskiego w Rzeszowie. Na stopień pułkownika został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1937 i 3.