Po powrocie do 2 Pułku Szwoleżerów, stacjonującego na Górnym Śląsku, objął dowództwo szwadronu karabinów maszynowych. W styczniu 1920 roku wyruszył z pułkiem zajmować Pomorze. Z Kościerzyny został skierowany na kurs dowódców szadronów technicznych w Warszawie. W czasie trwania kursu został awansowany na porucznika. Następnie powórcił na front wschodni, do 2 Pułku Szwoleżerów. Wraz z tym pułkiem walczył w wojnie z bolszewikami przeciwko 1 armii konnej Budionnego, stając na czele 4. szwadronu, m.in. w szarży pod Klekotowem. W sierpniu 1920 został awansowany na rotmistrza. W bitwie o Korosteń 9 października dowodził II dywizjonem szoleżerów rokitniańskich.
W czasie pokoju – dowódca 14 i 20 pułku ułanów Po zakończeniu działań wojennych kontynuował służbę w 2 Pułku Szwoleżerów Rokitniańskich. Został skierowany do Szkoły Kawalerii w Grudziądzu, na kurs dowódców szwadronów. Po jego ukończeniu objął dowództo części pułku stacjonującej w Bochni, gdzie miał pod swoją komendą rotmistrzów Klemensa Rudnickiego i Henryka Dobrzańskiego, i gdzie dowodził szkołą podoficerów zawodowych V Brygady Jazdy.