Zbigniew Osiński (ur. 1 stycznia 1926 w Kutnie, zm. 26 czerwca 2001 w Warszawie) – polski uczony, specjalista w dziedzinie mechaniki, budowy maszyn i teorii drgań.
Życiorys Od 1942 do 1944 walczył w szeregach Armii Krajowej. Po zakończeniu II wojny światowej rozpoczął studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Łódzkiej, podczas nauki od 1947 był asystentem. W 1950 uzyskał stopień magistra inżyniera i podjął pracę w przemyśle lotniczym jako konstruktor, początkowo w Lotniczych Warsztatach Doświadczalnych w Łodzi, a następnie w Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego Warszawa-Okęcie, równocześnie rozpoczął pracę naukową na Politechnice Warszawskiej. W 1956 zrezygnował z pracy konstruktora i został adiunktem w Zakładzie Badania Drgań Polskiej Akademii Nauk, w 1959 obronił doktorat na Wydziale Komunikacji Politechniki Warszawskiej. W 1962 habilitował się z nieliniowego tłumienia drgań w dynamice maszyn, rok później został docentem w Katedrze Maszynoznawstwa i Elementów Maszyn PW, a w 1965 został kierownikiem tej katedry. W 1969 został profesorem nadzwyczajnym, objął wówczas funkcję dyrektora Instytutu Konstrukcji Maszyn na Wydziale Maszyn Roboczych i Pojazdów Politechniki Warszawskiej. Od 1969 do 1971 był prodziekanem Wydziału Maszyn Roboczych i Pojazdów Politechniki Warszawskiej.