Głuszkow zaproponował ponadto wykorzystanie systemu do przejścia Związku Radzieckiego na gospodarkę bez pieniądza, z wykorzystaniem systemu płatności elektronicznych. Projekt nie powiódł się, ponieważ 1 października 1970 roku wniosek Głuszkowa o dofinansowanie został odrzucony. 24. Kongres Partii Komunistycznej w 1971 roku miał zezwolić na realizację planu, ale ostatecznie zatwierdził jedynie rozbudowę lokalnych systemów zarządzania informacją. Głuszkow realizował potem inny plan sieciowy, EGSVT, który również był niedofinansowany i nie został zrealizowany.
Propozycja OGAS spotkała się z niechęcią części liberałów jako nadmierna kontrola centralna, ale nie powiodła się przede wszystkim z powodu biurokratycznych walk: podpadała pod Główny Urząd Statystyczny, co wadziło wewnętrznym konkurentom. Gdy EGSVT zawiodła, kolejną próbę (SOFE) podjął w 1964 roku Nikołaj Fiedorienko, który próbował zbudować sieć informacyjną, która mogłaby być wykorzystana w planowaniu gospodarczym w gospodarce planowej Związku Radzieckiego. Projekt odniósł sukces w skali mikro, ale nie upowszechnił się na szeroką skalę.