W pierwszych latach XVII wieku Pardo de la Casta zauważył, że sytuacja społeczno-ekonomiczna wsi się pogarsza. Wyjściem okazała się służba dla księstwa Mediolanu, gdzie poświęcił się dla kariery wojskowej na terytoriach hiszpańskich. Félix Pardo de la Casta, następny spadkobierca majątku Alacuás próbował zintegrować ziemię z włoskim miastem Cremona. Wkrótce po przyjeździe poślubił Margherite de Lodi, córkę jednej z zamożnych rodzin w regionie. D. Félix był gubernatorem i kastylijskim z Cremony przez trzynaście lat, a dzięki małżeństwu i pozycji zajmował ważne miejsce w mieście, stając się ważnym mecenasem artystycznym, który ostatecznie skonsolidował w Cremonie włoską część rodziny Pardo de la Casta-Manfredi.
W przeciwieństwie do swoich przodków, Félix Pardo de la Casta mieszkał do końca życia w Cremonie i nigdy nie wrócił do Alaquàs. Zmarł w 1688 r. Jego córka, Margarita Pardo de la Casta, poślubiła markiza Giana Battistę Manfrediego, przekazując swoim spadkobiercom prawa do zwierzchnictwa Alaquàs, dzięki czemu wieś została zjednoczona przez włoskich administratorów, aż do zniknięcia jurysdykcji władczych w XIX wieku. Ostatnim szlacheckim właścicielem był markiz de la Casta y de Manfredi, baron Bolbaite, który sprzedał go w XIX wieku. Odstąpienia dokonano na korzyść osób nieposiadających statusu szlachty.