Zamek i wszystkie jego ziemie zostały poddane następnie szeregowi przekształceń i zastosowań, które były szkodliwe dla utrzymania dobrego stanu i konserwacji tego budynku.
Na początku XX wieku własność zamku przechodziła na różnych posiadaczy. Wśród nich wyróżnia się postać Julio Giméneza Llorca, który sprzedał zamek oraz Vicente Gil Roca, biznesmena, który chciał go zburzyć.
Wiadomość o rozbiórce zamku dotarła do „Walenckiego Centrum Kultury”, podmiotu, który powołano w 1918 r. Wszystkich walenckich artystów, architektów i uczonych zachęcano ich do powielania i gromadzenia informacji bezpośrednio związanych z budynkiem: rysunków, fotografii, planów, danych i wiadomości. Chodziło o zebranie materiału i ujawnić go w formie publikacji. Działania miały na celu uniknięcie rozbiórki zamku. Dzięki ujawnieniu publikacji z wszelkiego rodzaju materiałami graficznymi i danymi historycznymi, możliwe było opublikowanie małej książki zatytułowanej „El Palau Senyorial d’Alaquàs” autorstwa José Manuela Cortiny Péreza i Vicente Ferrána Salvadora w 1921 r. aby wstrzymać pierwsze próby rozbiórki budynku.