Plany aliantów przewidywały również, że Tarakan zostanie przekształcony w główną bazę aliancką w ciągu kilku dni od lądowania. Zgodnie z planami przed inwazją planowano, że skrzydło myśliwców będzie stacjonować na Tarakanie już sześć dni po lądowaniu, a siły te zostaną rozszerzone o skrzydło szturmowe dziewięć dni później i zaplecze dla dalszych czterech eskadr lotniczych w 21 dni od pierwszego desantu. Spodziewano się również, że 26 Grupa Brygadowa i jej wspierająca grupa plażowa będą gotowe do opuszczenia Tarakanu do 21 maja, a jednostki RAAF będą mogły zostać przeniesione w połowie czerwca po zapewnieniu wsparcia przy lądowaniu na Balikpapan.
Planiści alianccy dysponowali szczegółowymi danymi wywiadowczymi dotyczącymi Tarakanu i jego obrońców. Informacje te zostały zebrane z różnych źródeł, w tym wywiadu sygnałowego, fotograficznych lotów rozpoznawczych i holenderskich urzędników kolonialnych. Tarakan był pierwszym priorytetem Australijskiego Departamentu Służby Rozpoznania (Services Reconnaissance Department, SRD) od listopada 1944 roku. Przed inwazją I Korpus zwrócił się do SRD o dostarczenie informacji wywiadowczych na temat pozycji japońskich na północnym i środkowym Tarakanie.