Dionizego, w którym językiem wykładowym był język francuski. Publikował prace z zakresu prawosławnej dogmatyki, liturgiki i egzegezy biblijnej. W 1953 razem ze znaczną częścią placówek duszpasterskich rytu gallikańskiego wystąpił z jurysdykcji Patriarchatu Moskiewskiego i jednostronnie utworzył autonomiczny Kościół Katolicko-Prawosławny Francji (ECOF), część Zachodnioeuropejskiego Egzarchatu Parafii Rosyjskich. Następnie zerwał również z tą jurysdykcją. Według A. Slesariewa na jego decyzję miały wpływ względy osobiste. W 1953 Patriarchat Moskiewski nominował drugiego biskupa do służby duszpasterskiej we Francji, w szczególności do pracy z wiernymi francuskimi. Ks. Kowalewski liczył na uzyskanie nominacji biskupiej z uwagi na swoje wcześniejsze zaangażowanie na tym polu, jednak nominowany został inny kandydat – Mikołaj (Jeriomin)ПОПЫТКА СОЗДАНИЯ ГАЛЛИКАНСКОЙ ЦЕРКВИ: КАТОЛИЧЕСКАЯ ПРАВОСЛАВНАЯ ЦЕРКОВЬ ФРАНЦИИ (ECOF).
Współpraca z Rosyjskim Kościołem Prawosławnym poza granicami Rosji W 1960 dzięki staraniom arcybiskupa San Francisco Jana parafie kierowane przez Kowalewskiego stały się częścią Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego poza granicami Rosji.