Funkcje Otwieranie bram Niebios Jedną z głównych ról *H₂éwsōs jest otwieranie bram Nieba: bałtyjski werset pie Dieviņa namdurēm („przy drzwiach domu bożego”), gdzie wzywa się Saulė by otworzyła drzwi koniom synów bożych, jest leksykalnie porównywalny z wedyjskim wyrażeniem dvā́rau ... Diváḥ („drzwi nieba”), które Uszas otwiera swoim światłem. Inną paralelą mogą być „lśniące drzwi” (θύρας ... φαεινάς) domu Eos, za którymi zamyka ona swojego kochanka Titonosa, który starzeje się i więdnie w homeryckim hymnie do Afrodyty.
Podobny obraz poetycki jest obecny wśród klasycznych poetów, chociaż niektóre wcześniejsze źródła greckie mogą być ich źródłami. W Metamorfozach Owidiusza Aurora otwiera czerwone drzwi (purpureas fores), aby wypełnić swoje różowe sale, a w Dziejach Dionizosa Nonnosa bogini Świtu otrząsa się ze snu, aby „otworzyć bramy wschodu słońca” ().
Funkcja ta może zawierać się także w innych tradycjach indoeuropejskich: w folklorze słowiańskim bogini świtu Zorza Poranna otwiera rano bramy pałacu dla ojca Daćboga (słowiańskiego boga słońca), by mógł ruszyć w swoją wędrówkę po niebie. Jej siostra Zorza Wieczorna, bogini zmierzchu, zamyka je pod koniec dnia.