Podczas prac archeologicznych wykonano dwa wykopy: pierwszy o długości 16 m umożliwił odkrycie wspomnianej fosy o głębokości 207 cm, zasypanej materiałem ceramicznym z XIX wieku, drugi przebiegający na zachód od pierwszego, przecinający domniemany majdan, odkrył na głębokości 120 cm spaloną konstrukcję drewnianą, polepę, kamienną podmurówkę oraz fragmenty XIV-wiecznej ceramiki (aktualnie znajdujące się w zbiorach działu archeologii Muzeum Górnośląskiego).
Ostatecznie efekty przeprowadzonych badań pozwoliły jednoznacznie stwierdzić, że w objętym eksploracjami miejscu funkcjonował średniowieczny gródek stożkowaty należący do właścicieli wioski Tarnowice. Konstrukcja została zniszczona przez pożar (podczas badań archeologicznych odkryto duże ilości węgla drzewnego), co prawdopodobnie przyczyniło się do opuszczenia majątku przez Włodków i wybudowania przez nowych właścicieli, ród Wrochemów, nowej siedziby, renesansowego zamku na zachodnim krańcu wsi. Według prof. Jana Drabiny dodatkowymi czynnikami przesądzającymi o stopniowym upadku gródka było założenie nowego miasta – Tarnowskich Gór – w sąsiedztwie wsi, a przede wszystkim intensywny rozwój górnictwa na jego obszarach po 1526 roku.