Mikołaja Osikowskiego, zabezpieczającą przedmościa w Wyszogrodzie, Włocławku i Płocku. Jednostki, którymi dysponował gen. Sikorski, liczyły łącznie około 34 tys. żołnierzy, dysponujących 184 działami, 481 ckm, 9 samochodami pancernymi i 46 czołgami.
Bitwa nad Wkrą
Naczelny Wódz początkowo przewidział dla 5 Armii wyłącznie zadania obronne. 10 sierpnia za namową szefa Sztabu Generalnego gen. Tadeusza Rozwadowskiego oraz szefa francuskiej misji wojskowej gen. Maxime Weyganda zgodził się jednak na sformowanie w jej ramach tzw. grupy manewrowej, w której skład weszły 18 DP i Brygada Syberyjska. Grupa manewrowa miała przejść do działań zaczepnych, gdyby zaistniały ku temu sprzyjające okoliczności.
Nieustanny nacisk nieprzyjaciela oraz fakt, że 5 Armia nie ukończyła jeszcze koncentracji, były powodem, dla którego gen. Sikorski musiał zrezygnować z planów obrony linii Narwi. W konsekwencji swoje oddziały oparł o Wkrę – ostatnią większą przeszkodę wodną na drodze do Wisły. Tymczasem 13 sierpnia rozgorzała bitwa o przedmoście warszawskie. W ręce bolszewików wpadł Radzymin. Tego samego dnia polski wywiad radiowy przechwycił depeszę dowództwa Frontu Zachodniego, w której nakazywano 16 Armii Nikołaja Sołłohuba przystąpić do decydującego natarcia na Warszawę.