Jednak David Erskine (Earl of Buchan), przyjaciel doktora Fryera i zmarłego imiennika Barry’ego, przekonał Senat do ustąpienia i Barry stał się wykwalifikowanym doktorem nauk medycznych w 1812 roku, dedykując pracę swoim patronom. Następnie wrócił do Londynu, zapisując się na semestr jesienny 1812/1813 jako uczeń United Hospitals of Guy’s and St Thomas, gdzie wykładali chirurdzy tacy jak Henry Cline i Astley Cooper. W dniu 2 lipca 1813 roku Barry pomyślnie zdał egzamin w Royal College of Surgeons of England. Według Edwarda Bradforda, który poznał Barry’ego na Jamajce w 1832 roku, wśród wspierających karierę Barry’ego był znany chirurg John Bell; tenże autor wspominał, że Barry był bystry i miał dobrą pamięć, znać francuski i łacinę.
Kariera mały|James Barry – miniatura namalowana między 1813 r. a 1816 r. Po wstąpieniu do armii, Barry został powołany jako asystent szpitala w armii brytyjskiej w dniu 6 lipca 1813 r. Objął stanowisko w Chelsea, a następnie w Królewskim Szpitalu Wojskowym w Plymouth, uzyskując w dniu 7 grudnia 1815 r. awans na asystenta chirurga sił zbrojnych, równoważny porucznikowi.