W roku 1938 odbyła się, z inicjatywy m.in. prezydenta Warszawy Stefana Starzyńskiego wystawa pod tytułem„Warszawa wczoraj, dziś, jutro”. Jej kierownikiem artystycznym był Janusz Ostrowski, a jednym ze współpracowników, a zarazem współtwórców, Eugeniusz Szparkowski. W tym samym roku, w czasopiśmie „Naród Polski” pojawia się artykuł poświęcony Szparkowskiemu. Przedrukowano w nim dwa jego szkice pochodzące z tzw. teki włoskiej. Podkreślono jego wybitne umiejętności, artystyczną wrażliwość oraz niezwykłe walory twórczości młodego architekta.

W 1939 projektował wnętrza restauracji na Gubałówce w Zakopanem utrzymując styl tzw. wolnego funkcjonalizmu (nowego regionalizmu), (1939, współautorzy: Arseniusz Romanowicz, Piotr Szymaniak, Jacek Szwemin, Wacław Hryniewicz, Zygmunt Kotyński, Kazimierz Mann). Wraz ze Stefanem Osieckim, Lucjanem I. Piętką, Jerzym Skolimowskim oraz Wacławem Hryniewiczem zdobył pierwszą nagrodę na projekt szkicowy Polskiego pawilonu na Wystawę Światową w Nowym Jorku (1939–1940). Na czele komitetu honorowego organizacji wystawy pawilonu Polskiego stał między innymi Ignacy Paderewski. Eugeniusz Szparkowski wraz z Aleksandrem Kodelskim, Jerzym Skolimowskim, Wacławem Hryniewiczem, oraz Tadeuszem Głogowskim projektowali wnętrze sali komunikacji.