Po wojnie Tuż po wojnie Życie Warszawy wydrukowało zdjęcie widoku ogólnego Pawilonu Państwowego Przemysłu Spożywczego zaprojektowanego przez Tadeusza Gronowskiego i Eugeniusza Szparkowskiego. W roku 1951 Szparkowski koordynował opracowanie plastyczne I Ogólnopolskiej Wystawy Architektury Wnętrz i Sztuki Dekoracyjnej na której wystawiono 1326 prac. W 1972 roku ukazało się pierwsze wydanie książki pod tytułem "Sept pensées de Sémiramis" którego autorami byli Sophie de Serdakowska (Zofia Koziejowska-Serdakowska) oraz Eugène Szparkowski (Eugeniusz Szparkowski). Po II wojnie światowej zasłynął między innymi jako projektant przebudowy Filharmonii Narodowej w roku 1955 (współautor Henryk Białobrzeski). W 1966 roku powstała sala koncertowa projektu Eugeniusza Szparkowskiego przy Pałacu Sandomierskim w Radomiu (Gmach Komisji Województwa Sandomierskiego; Pałac Rządowy). W latach 1961–1974 pełnił funkcję Kierownika Katedry Rysunku Malarstwa i Rzeźby na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. Specjalizował się w rysunku pejzażu i perspektywie.