Jest to wersja klasyfikacji o najmniejszej liczbie podtaksonów.
Podgatunki i zasięg występowania IOC wyróżnia następujące podgatunki aleksandretty modroczapkowej (wraz z zasięgiem występowania):
P. l. lucionensis (Linnaeus, 1766) – wyspy Luzon i Mindoro; P. l. hybridus Salomonsen, 1952 – wyspa Polillo; P. l. salvadorii Ogilvie-Grant, 1896 – od środkowych Filipin na południowy zachód po wyspy przy wybrzeżach północno-wschodniego Borneo; P. l. talautensis A. B. Meyer & Wiglesworth, 1895 – Wyspy Talaud.
Gatunek ten występuje także w malezyjskim stanie Sabah (na północy Borneo), tamtejsza populacja pochodzi z papug, które uciekły z niewoli.
Morfologia Aleksandretty modroczapkowe osiągają 31 cm długości oraz ważą 148–231 g (inne źródło: 200–230 g). W ubarwieniu dominuje kolor zielony. Podgatunek nominatywny ma wierzch głowy, potylicę, barkówki i kuper jasnoniebieski. Pióra na pokrywach skrzydłowych są czarne z pomarańczowobrązowymi krawędziami. Spód ogona jest żółtawy. Dziób jest czerwony, tęczówka żółta, a nogi szare. Brak widocznego dymorfizmu płciowego. Młode osobniki mają mniej barwy niebieskiej na głowie oraz mają zielone pokrywy skrzydłowe.
P. l. hybridus ma mniej niebieskiego na głowie oraz jest bledszy.
U podgatunku P. l. salvadorii kuper jest zielony.