singspiele Oberon, König der Elfen (1789), Rudolf von Felseck (1792), Merkur, der Heurat-Stifter (1793), Das Fest der Lazzaroni (1794), Die gute Mutter (1795), Johanna von Montfaucon (1799), Der Schreiner (1799), Das Mitgefühl (1804) i Die Erkenntlichkeit (1805), balety i muzykę do sztuk scenicznych, 51 symfonii, 5 koncertów na instrumenty solowe i orkiestrę, kwintety, ponad 80 kwartetów smyczkowych, kwartety na flet i smyczki, kwartety fortepianowe, tria smyczkowe, sonaty na instrument klawiszowy.
Twórczość Vranickiego należy do okresu dojrzałego klasycyzmu, jego utwory cechują się barwną orkiestracją i eksponowaniem możliwości poszczególnych instrumentów, kompozytor wykorzystał tutaj swoje doświadczenia jako dyrygent. Należał do czołowych symfoników wiedeńskich końca XVIII wieku, jego symfonie mają przeważnie budowę 4-częściową, niekiedy z wolnym wstępem. Odniósł też sukces jako autor dzieł scenicznych, wielkim powodzeniem cieszył się jego singspiel Oberon, König der Elfen z librettem Karla Ludwiga Gieseckego według Friederike Sophie Seyler. Utwór doczekał się licznych przedstawień i stanowił inspirację dla Czarodziejskiego fletu W.A.