Przeciwnik nie uległ panice, będąc przekonanym, że ma do czynienia co najwyżej z partyzantami; nie spodziewano się obecności regularnego polskiego wojska tak głęboko na własnych tyłach. Folwark musiał zostać zdobyty szturmem. Walczono na najbliższe odległości, na moście doszło nawet do walki wręcz. Wyparcie bolszewików z Frankopola okupiono dużymi stratami, poległ m.in. ułan Gościcki.
Przerwę w walce mjr Jaworski wykorzystał, aby obsadzić folwark i zabezpieczyć go przed spodziewanym kontratakiem z zachodu. Do zabezpieczenia mostu skierowano pluton kawalerii z jednym karabinem maszynowym.
Po upływie godziny polskie czujki dostrzegły silną nieprzyjacielską kolumnę, która podchodziła do Frankopola od zachodu. Były to elementy bolszewickich 2., 17. i 21. Dywizji Strzeleckich oraz grupy niedobitków z 8., 10. i 57. Dywizji Strzeleckich. Przeciwnik był zdemoralizowany i osłabiony wcześniejszymi walkami, niemniej dysponował wielokrotną przewagą liczebną oraz przewyższał Polaków siłą ognia. Major Jaworski usiłował utrzymać przeprawę, został jednak ranny, a jego oddział pod silnym naciskiem przeciwnika musiał wycofać się do wsi Rudniki. W zasięgu polskiego ostrzału pozostały jednak szosa i most na Bugu, którymi wycofywały się na wschód bolszewickie oddziały. O świcie rtm.