2 maja 1884 otwarto pierwszą, sześciokilometrową linię stałego toru wraz z jednym kilometrem torowiska patentowego. Tor patentowy (przenośny) mógłby, jeśli byłoby to konieczne, być szybko przekładany w obszarze pozyskiwania drewna. thumb|240px|Tereny puszczy Schorfheide, w których przebiegały linie kolei leśnej Gwałtowna rozbudowa sieci nastąpiła począwszy od 1895 i odbywała się pod kierownictwem brygad kolejowych armii pruskiej. Funkcjonowanie kolei leśnej służyło również wojsku – ćwiczono tu rekrutów w zakresie obsługi kolei, naprawy sprzętu, obsługi maszyn i prac drzewnych. W 1904 zbudowano linię do kamieniołomów w pobliżu Grimnitz i Althüttendorf (być może z inicjatywy administracji leśnej). Linię tę połączono z trasą kolei leśnej. Uzyskany materiał budowlany był używany do dalszej rozbudowy kolei leśnych, a także dróg publicznych. Linia ta pozostawała w eksploatacji do 1917. W latach 1904 i 1905 były na kolei próbnie użytkowane lokomotywy benzolowe, które sprawdziły się i zostały potem zakupione. Wcześniej używano trakcji konnej. Konie były w stanie uciągnąć od 20 do 25 metrów sześciennych drewna w jednym pociągu. Lokomotywy benzolowe ciągnęły od 120 do 150 metrów sześciennych drewna, wymagając jednak lepszego podtorza. W 1908 dobudowano linię w kierunku rzeki Haweli.