Na części trasy administracja leśna była wyposażona w system telefoniczny. W pobliżu leśniczówki Pötze zbudowano stację techniczną. Do 1910 ułożono co najmniej 61 km torowisk, na których częściowo zamontowano szyny i podkłady z tras, które istniały przed 1896. Docelowo sieć miała liczyć 75 km. Do poszczególnych odcinków kolei leśnej dobudowywały swoje bocznice lokalne przedsiębiorstwa, m.in. tartak Vogelsang, cegielnia Roth (z koleją polową o długości 1,5 km do wyrobiska gliny po drugiej stronie jeziora Werbellin), żwirownia Baumann w Althüttendorf (z własną siecią kolejową o długości 7,5 km, pomiędzy wyrobiskami kamienia, a żwirownią, np. do Groß Ziethen – system ten działał do lat 60. XX wieku), tartak Joachimsthal, tartak Groß Schönebeck, tartak Liebenwalde, cegielnia w rejonie złoża Burgwall i inne.
Kryzys sprzedaży drewna w latach 1912-1913 doprowadził do pierwszego ograniczenia rozmiarów sieci i demontaży niektórych odcinków. Po I wojnie światowej wojsko utraciło zainteresowanie koleją, nie mogła też ona liczyć na przychylność urzędników cesarskich, jak to miało miejsce wcześniej. Od 1925 działalność przewozowa została znacznie ograniczona, co mogło być spowodowane wyeksploatowaniem systemu.