Te wczesne druki nie były jednak jeszcze nazywane śpiewnikami.
Wczesne śpiewniki obok pieśni zawierały także często utwory instrumentalne.
John Dowland, angielski lutnista renesansowy, wydał zbiór pieśni w latach 1597–1612.
Charakterystyczną cechą dla drukowanych w Europie na przełomie XVIII i XIX w. śpiewników i modlitewników było to, że pozbawione były zapisu nutowego melodii.
Niemcy thumb|Strona tytułowa śpiewnika Marcina Lutra Etlich Cristlich lider, Wittenberga 1524 Przykładem śpiewnika rękopiśmiennego jest , spisywany do roku 1460 przez Jodocusa z Windsheimu, prawdowpodobnie ucznia niewidomego organisty Conrada Paumanna z Norymbergi. Zawiera 50 utworów wokalnych i 32 instrumentalne, w układzie na od jednego do trzech głosów. Obok religijnych zawiera utwory świeckie, a nawet miłosne. W podobnym okresie (1470–1480) powstał trzytomowy Śpiewnik głogowski (niem. Glogauer Liederbuch), zawierający 294 utwory: w tym 158 utworów wokalnych z tekstami łacińskimi, 75 z niemieckimi, oraz 61 kompozycji instrumentalnych. Śpiewnik ten zawiera m.in. trzygłosowy motet łaciński o świętej Jadwidze Śląskiej rozpoczynający się od słów O deus Trebnicae.