W tym okresie rozpoczął się proces rusyfikacji, w ramach którego władze rosyjskie stanęły przed wyzwaniem integracji regionu, w którym większość szlachty i znaczna część ludności miejskiej, a także duchowieństwo unickie, posługiwała się głównie językiem polskim, a około 90% ludności wiejskiej posługiwało się językiem białoruskim. mały|upright=1.3|Rozbiory Rzeczypospolitej Obojga Narodów w latach 1772, 1793 i 1795 W tej polityce pojęcie „język rosyjski” zwykle odnosiło się do dialektu wielkoruskiego, który był promowany jako standard literacki i administracyjny mały|upright=1.3|Dialektologiczna mapa języka rosyjskiego w Europie z 1914 r. wyróżnia pięć głównych dialektów: północny wielkorosyjski (jasnopomarańczowy), południowy wielkorosyjski (czerwony), środkowy wielkorosyjski (odpowiednio beżowe i jasnopomarańczowe tło z jasnoliliowymi i pomarańczowymi paskami), białoruski (fioletowy) i małorosyjski (zielony), a także trzy dialekty przejściowe: z białoruskiego do południowowielkorosyjskiego, z małorosyjskiego do białoruskiego i z małorosyjskiego do południowowielkorosyjskiego. Pojęcia „naród białoruski” i „Biała Ruś” nie były powszechnie znane wśród ludności. W 1903 roku filolog i etnograf Jefim Karski napisał: