Obecnie przeciętny mieszkaniec Białorusi nie zna tej nazwy. Na pytanie: „Kim jesteś?”, zwykły człowiek odpowiada – rusinem, a jeśli jest katolikiem, to nazywa siebie albo poprostu katolikiem, albo Polakiem; czasami może nazywać swoją ojczyznę Litwą, albo po prostu mówić, że jest „tutejszy” – miejscowy, naturalnie odróżniając siebie od kogoś, kto mówi po wielkorusku.
Rozwijający się podział wyznaniowy między prawosławnymi i katolikami w Kraju Północno-Zachodnim znacząco wpłynął na różnice etniczne w XVIII i XIX wiekach. Podział ten doprowadził do jednoczenia tożsamości wokół symboli i ośrodków religijnych, wzmacniając tożsamość polskokatolicką wśród mniejszości i promując tożsamość rosyjsko-prawosławną wśród większości.
Wdrażanie polityki rusyfikacji i zmiany społeczno-gospodarcze Rusyfikacja nasiliła się za czasów Michaiła Murawjowa-Wileńskiego, a jego następca, Konstantin Kaufman, kontynuował tę politykę. Celem było odbudowanie zachodniorosyjskiej świadomości etnicznej wśród prawosławnych Białorusinów. Wdrażanie rosyjskości odbywało się poprzez publiczną i kościelną edukację parafialną, a także posługę duszpasterską Cerkwi rosyjskiej, integrując więzi wyznaniowe jednoczące ludzi wokół prawosławia z więzami etnicznymi.