Doprowadziło to do wzrostu poczucia ogólnorosyjskiej tożsamości narodowej wśród ludności w Kraju Północno-Zachodnim.
Po powstaniu listopadowym (1830–1831) władze rosyjskie wzmocniły działania mające na celu ograniczenie wpływów kultury polskiej w regionie. Jednym z najważniejszych kroków było przejście z języka polskiego na język rosyjski na wszystkich szczeblach nauczania na Białorusi. Historyk opisał Uniwersytet Wileński jako jeden z „reaktorów” polskiej idei narodowej, a jego reorganizacja miała na celu osłabienie polskich tradycji intelektualnych przy jednoczesnym zaszczepieniu lojalności wobec państwa rosyjskiego i Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej. Uniwersytet był dostępny wyłącznie dla szlachty, co ograniczało dostęp do wykształcenia wyższego dla niższych grup społecznych.
Pod koniec XIX wieku władze rosyjskie znacznie rozbudowały infrastrukturę w Kraju Północno-Zachodnim w ramach szerszej strategii integracji terytoriów białoruskich z imperium. Rozwój przemysłu, ulepszone sieci transportowe i reformy rolne przyczyniły się do wzrostu gospodarczego regionu.