Bizantyńskiego: rok 476 – upadek Cesarstwa zachodniorzymskiego za rządów cesarza Zenona na Wschodzie; 550 – największy zasięg terytorialny Bizancjum za rządów Justyniana Wielkiego; 717 – rok oblężenia Konstantynopola przez Arabów za czasów Leona III; 867 – początek panowania Bazylego I; 1025 – śmierć Bazylego II; 1095 – panowanie Aleksego I; 1170 – rządy syna Aleksego, Manuela I; 1270 – rządy Michała VIII; 1400 – rządy Manuela II
Polityka wewnętrzna w X wieku thumb|upright=1.8|Obszar Cesarstwa Bizantyńskiego za panowania Bazylego II thumb|upright=1.8|Bizancjum w okresie największego zasięgu za rządów ostatnich Komnenów Bizancjum czasy swojej największej świetności osiągnęło w średniowieczu, na przełomie X i XI wieku w czasach panowania Bazylego II. Wówczas państwo bizantyńskie obejmowało największy obszar od czasu rządów cesarza Herakliusza w VI wieku. Ekspansje Bazylego, prowadzone zarówno na wschodzie, jak i daleko na zachodzie, opierały się w dużej mierze na podporządkowaniu administracji wojsku. Na czele każdego okręgu wojskowego, czyli temu, stał strateg, a podstawę wojska stanowili stratioci – czyli chłopi wcieleni do wojska. W X wieku, wskutek wzbogacenia się arystokracji (dynatoi), a jednoczesnego zubożenia stratiotów nasiliły się próby odebrania im majątku ziemskiego przez możnych.