Ostatnim cesarzem wrogim polityce powiększania wielkich majątków ziemskich możnych był Bazyli II. Po jego śmierci nastąpił stopniowy rozpad bizantyńskiego systemu politycznego.

Kryzys wewnętrzny w XI wieku thumb|upright=1.8|Bizancjum pod panowaniem ostatnich Angelosów; widoczny tu Cypr do nich nie należał, od 1184 rządzony samowładnie przez Izaaka Komnena, a siedem lat później zajęty przez Ryszarda Lwie Serce thumb|upright=1.8|Cesarstwo Nikejskie po opanowaniu większości terenów Bizancjum przez Wenecję i łacinników; rządzone przez dynastię Laskarysów Następcy Bazylego nie walczyli już z możnowładcami feudalnymi, a stratiockie dobra szybko się kurczyły. W latach 1025–1081 nastąpiło osłabienie autorytetu władzy. Przykładowo, Konstantyn VIII bardziej niż na rządzeniu skupiał się na zabawach i ucztach, podczas których trwonił publiczne pieniądze. Z kolei Roman III Argyros zrezygnował z allelengyonu, czyli podatku nakładanego na możnowładców oraz odwołał ustawy zakazujące przejmowanie członkom dynastii działek stratiockich. Wiek XI pełen był intryg dworskich oraz wewnętrznej walki o władzę. Był to efekt braku dostatecznie silnych jednostek u władzy.