Cuvieronius – wymarły rodzaj gomfotera z Nowego Świata, nazwany na cześć francuskiego naturalisty Georges’a Cuviera. Dorosłe osobniki dorastały do około 2,3 m wysokości w kłębie i ważyły około 3,5 tony. Z wyglądu przypominały dzisiejsze słonie o spiralnie skręconych ciosach.
Taksonomia Pozostałości Cuvieronius hyodon były jednymi z pierwszych opisanych skamieniałości pochodzących z Nowego Świata. Pierwsze szczątki zostały znalezione w Ekwadorze przez Alexandra von Humboldta. Miejsce znaleziska było nazywane przez miejscowych „Polaną gigantów”Mayor, A. (2005). Fossil legends of the first Americans. Princeton University Press.. Oryginalnie miejscowa ludność i hiszpańscy koloniści uznawali kości za szczątki gigantów. Jednak Humboldt zauważył podobieństwo kości do rodzaju Mastodont, znalezionego wcześniej w Ohio. Po odkryciu podobnych zębów w Meksyku, Ekwadorze i Chile wysłał je francuskiemu zoologowi Georges’owi Cuvierowi. Pogrupował on zęby w pracy z 1806 na dwa gatunki określane jako „mastodonte des cordilières” i „mastodonte humboldien”Lucas, S.G. (2009). Case 3479 Cuvieronius Osborn, 1923 (Mammalia, Proboscidea): Proposed conservation. Bulletin of Zoological Nomenclature, 66 (3), 1–6.. Gatunki zostały formalnie opisane przez Cuviera w 1824 jako rodzaj Mastodon z gatunkami M. andium i M. humboldtii.