Wielka Korona Tatr (WKT) – lista czternastu najwyższych szczytów w Tatrach, wyróżniających się zarazem swoją wybitnością. Obejmuje szczyty osiągające wysokość powyżej 8000 stóp angielskich i wznoszące się co najmniej 100 m nad przełęczą oddzielającą je od najwyższego szczytu w sąsiedztwie. Wysokość 8000 stóp stanowi nawiązanie do ośmiotysięczników w Himalajach i Karakorum (tu zamiast metrów są jednak stopy angielskie). Jedna stopa to 30,48 cm, do zestawienia mogą więc należeć szczyty mierzące ponad 2438,40 m. Koncepcję WKT wymyślił Piotr Mielus.

Szczyty Pojęcia Wielkiej Korony Tatr oraz Korony Tatr zostały zdefiniowane przez P. Mielusa w krótkim artykule opublikowanym w 1998 r. w czasopiśmie „Góry”. Zaprezentowane kryteria w doborze szczytów wzbudziły kontrowersje w części społeczności górskiej, niektórzy uważali je za zbyt sztuczne. Kwestionowano głównie przyjętą umownie na 100 m minimalną wysokość szczytu nad przełęczą. Ten parametr spowodował, że do WKT nie zaliczyły się takie szczyty, jak Zadni Gerlach, Mały Durny Szczyt, Wielki Szczyt Wideł, Mały Kieżmarski Szczyt czy Lodowa Kopa. Ostatecznie kryteria ustalone przez P. Mielusa ostały się i powszechnie przyjęły w społeczności górskiej, a WKT stała się celem dla wielu wspinaczy i turystów.