Badanie ankietowe wśród ekspertów CBT wskazało, że przypisują oni metodzie sokratycznej liczne korzyści terapeutyczne, zastrzegając, że jej skuteczne stosowanie wymaga dostosowania do konkretnego pacjenta i zadania terapeutycznego.
Dialog neosokratyczny i praktyka filozoficzna Na początku XX wieku niemiecki filozof Leonard Nelson zaadaptował metodę sokratyczną do pracy grupowej, tworząc podstawy tzw. dialogu neosokratycznego, rozwiniętego następnie przez jego ucznia Gustava Heckmanna. W tej formie grupa uczestników, wychodząc od konkretnych przykładów z własnego doświadczenia, wspólnie poszukuje odpowiedzi na pytanie ogólne, a prowadzący nie przekazuje treści merytorycznych, lecz jedynie moderuje przebieg rozmowy. Dialog neosokratyczny znajduje zastosowanie m.in. w kształceniu nauczycieli – badania wskazują, że rozwija wrażliwość interpersonalną przyszłych nauczycieli i wspiera rozumienie pojęć. Metoda sokratyczna zainspirowała także ruch tzw. kawiarni sokratejskich (ang. Socrates Café) – otwartych spotkań dyskusyjnych popularyzowanych przez Christophera Phillipsa.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Filozofia starożytna Kategoria:Epistemologia Kategoria:Metoda filozoficzna