Jednocześnie 1930-1931 był kierownikiem działu akustycznego Centralnego Radiolaboratorium trustu wytwórni prądu niskich napięć, 1932-1936 profesorem, kierownikiem laboratorium i kierownikiem katedry Wojskowej Akademii Elektrotechnicznej Armii Czerwonej im. Budionnego, a 1931-1935 wykładowcą Instytutu Naukowo-Badawczego Przemysłu Muzycznego. W latach 1935–1940 kierował laboratorium Centralnego instytutu Budowy Silników Lotniczych (NII-9) w Leningradzie, jednocześnie 1938-1940 pracował w Centralnym instytucie Budowy Silników Lotniczych im. Baranowa. W 1929 został przewodniczącym Rosyjskiego Towarzystwa Fizyczno-Chemicznego. W 1934 otrzymał tytuł doktora nauk fizyczno-matematycznych.
W latach 30. stał się kierownikiem prac w dziedzinie akustyki fizycznej i technicznej w ZSRR. Badał teorię rozszerzania dźwięku wzdłuż pochłanianych powierzchni, widmo zagasających wahań, wahania w różnych środach, pogłos dźwięku, izolację dźwiękową. Po raz pierwszy w ZSRR pod jego kierownictwem zaczęty roboty po badaniach akustyki nieliniowej, rozszerzania dźwięku w środowiskach warstwowych, elektromechanicznych aktywnych materiałach. Prowadził wiele prac z teorii wahań, piezoelektryków, teorii telefonu, studiowania dźwięku motorów i wintów samolotów oraz z zagadnień akustyki architektonicznej i muzycznej.