Od 1935 do 1962 był przewodniczącym Komisji Akustycznej Akademii Nauk ZSRR. Kierował pracami mającymi na celu stworzenie akustycznych trałów do walki z niekontaktowymi minami akustycznymi, brał udział w próbach tych trał w bojowych warunkach na Morzu Czarnym. Opracowane w krótkim czasie, trały te zostały przekazane jako element uzbrojenia radzieckiej marynarki wojennej w 1942. W 1940 Andriejew wrócił do Moskwy i został kierownikiem laboratorium akustycznego Instytutu Fizycznego im. P. Lebiediewa Akademii Nauk ZSRR (do 1953). Podczas wojny z Niemcami 1941-1943 pracował będąc na ewakuacji w Ufie. Od 1948 do 1952 był profesorem Wszechzwiązkowego Zaocznego Instytutu Energetycznego. Od 1954 do 1963 kierował laboratorium badań fizyczno-akustycznych Instytutu Akustycznego Akademii Nauk ZSRR. W 1953 został członkiem Międzynarodowej Komisji Akustycznej. Napisał wiele prac naukowych. Od 1953 był akademikiem Akademii Nauk ZSRR (członkiem korespondentem został w 1933). Od 1955 do 1962 wchodził w skład Rady Redakcyjno-Wydawniczej Akademii Nauk ZSRR. Od 1964 był członkiem zagranicznym PAN, był również doktorem honoris causa Uniwersytetu w Bazylei (1964) i Uniwersytetu Technicznego w Dreźnie (1964) oraz Wyższej Szkoły Technicznej w Dreźnie (1959). Był bezpartyjny.