Salatin krytykuje zaostrzające się regulacje dotyczące rolnictwa i twierdzi, że rząd Stanów Zjednoczonych utrudnia utrzymanie się niedużych gospodarstw wyłącznie z pracy na roli. Sam określa się jako „Christian libertarian environemtalist capitalist lunatic farmer” (chrześcijański, libertariański, środowiskowy, kapitalistyczny, szalony farmer), produkujący żywność „beyond organic” (ponad-organiczną). Żywność ta wytwarzana jest w systemie, jak sam mówi, odpowiedzialnego społecznie, ekologicznie korzystnego, zrównoważonego rolnictwa.
Polyface Farm Farma Salatina ma powierzchnię 220 hektarów. Główną zasadą przyświecającą działalności na farmie, jest idea posiadania zdrowego pastwiska, na którym zwierzęta mogą się rozwijać w symbiozie z naturą. Bydło jest przemieszczane codziennie na nową część pastwiska, a za nim podąża stado kur. Zwierzęta mają codziennie dostęp do świeżej trawy, a jednocześnie ją nawożą.
Farma jest przedstawiona w publikacjach takich jak książka Michaela Pollana „The Omnivores Dillema” czy filmy dokumentalne „Korporacyjna żywność” (2008) ang. „Food, Inc” czy „Fresh” (2009).
Przypisy